Het eerste wat ik doe als ik wakker word, is me afstemmen op het leven. Het Echte Leven, het levende natuurlijke veld, om de verbinding daarmee heel bewust te kunnen voelen.

Ik wil de levendigheid voelen in mijn lichaam. Mijn hart in dankbaarheid en liefde. Ik wil de waarnemer in mezelf bespeuren, die mij onverstoorbaar gadeslaat als de Menspersoon die ik nu ben en die mij in liefde hult en steunt. De warme koestering daarvan voelen tot in mijn botten.

Ik voel me gedragen in een veld van veiligheid en vredigheid en ik voel de levende aanwezigheid in mezelf. Ik kan diep ademhalen en ontspan.

Met mijn gedachten ga ik even na waar ik aandacht aan wil geven. Ik zie en voel liefde en schoonheid, in een bepaalde vorm, gaan naar mensen, dieren, de planeet. Ontroering of diepe dankbaarheid kan me dan raken. Of soms juist een lichte pure blijdschap.

Het is mijn ochtendgebed waarmee ik de toon zet voor de dag.

Soms zijn er dagen dat het wat moeilijker lijkt. Voel ik zwaarte, moeizaamheid of beklemming als ik ontwaak, maar dat is ok. Ik wacht dan rustig tot het wat opklaart, al is het maar een beetje. Er komt vanzelf weer zon en licht tussen de wolken door.

Zolang ik me maar herinner dat ik mezelf wil dragen met een bepaalde mate van waardigheid, heiligheid, en in ieder geval een echtheid. En om in ieder geval zo veel als mogelijk een warme liefde voor mezelf te kunnen voelen. Zo dat ik het ook de ander kan tonen.

Het menselijk leven, zo vol afleiding, maar ook zo boordevol prachtige mogelijkheden kan op zo veel toonhoogtes gespeeld en geleefd worden. Of we mooie, zuivere, levendige klanken voortbrengen, die keus is aan onszelf.