Het eerste wat ik doe als ik wakker word, is me afstemmen op het leven. Het Echte Leven, het levende natuurlijke veld, om de verbinding daarmee heel bewust te kunnen voelen.
Ik wil de levendigheid voelen in mijn lichaam. Mijn hart in dankbaarheid en liefde. Ik wil de waarnemer in mezelf bespeuren, die mij onverstoorbaar gadeslaat als de Menspersoon die ik nu ben en die mij in liefde hult en steunt. De warme koestering daarvan voelen tot in mijn botten.
Ik voel me gedragen in een veld van veiligheid en vredigheid en ik voel de levende aanwezigheid in mezelf. Ik kan diep ademhalen en ontspan.
Met mijn gedachten ga ik even na waar ik aandacht aan wil geven. Ik zie en voel liefde en schoonheid, in een bepaalde vorm, gaan naar mensen, dieren, de planeet. Ontroering of diepe dankbaarheid kan me dan raken. Of soms juist een lichte pure blijdschap.
Het is mijn ochtendgebed waarmee ik de toon zet voor de dag.
Soms zijn er dagen dat het wat moeilijker lijkt. Voel ik zwaarte, moeizaamheid of beklemming als ik ontwaak, maar dat is ok. Ik wacht dan rustig tot het wat opklaart, al is het maar een beetje. Er komt vanzelf weer zon en licht tussen de wolken door.
Zolang ik me maar herinner dat ik mezelf wil dragen met een bepaalde mate van waardigheid, heiligheid, en in ieder geval een echtheid. En om in ieder geval zo veel als mogelijk een warme liefde voor mezelf te kunnen voelen. Zo dat ik het ook de ander kan tonen.
Het menselijk leven, zo vol afleiding, maar ook zo boordevol prachtige mogelijkheden kan op zo veel toonhoogtes gespeeld en geleefd worden. Of we mooie, zuivere, levendige klanken voortbrengen, die keus is aan onszelf.
Er is voor ons continue begeleiding aanwezig. 24/7, op maat gemaakt. En toch leven wij veelal vanuit ons nauwe perspectief, onszelf forcerend.
Hoe kunnen we meer achteroverleunen en met de stroming van de rivier meebewegen. Dansend door het leven en met het leven. Vloeiend bewegen, op en neer. In de blijvende verbinding met ons hart, waar wij de liefdevolle koestering, warmte en volheid van het leven voelen.
Veilig, sprankelend, levendig.
Ontspanning en overgave zijn de sleutel tot dit gebied van harmonieuze trilling. Onze natuurlijke staat van zijn, waar we het leven diep kunnen ademen.
“De plek” waar we onszelf zijn. Onszelf niet meer veroordelen, maar weten aan te moedigen met liefde en zonder enige moeite. Waar we onszelf aanzetten om in natuurlijke beweging ons levenspad te gaan, met speelsheid en vertrouwen.
De warme veiligheid die er vanuit gaat is als een voedingsbodem waarop we kunnen groeien en bloeien. We vinden het in onszelf en de wereld om ons heen zal daar een afspiegeling van vormen. Niet andersom.
Die warme veilige plek die we zo vaak zoeken zijn we zelf. We hoeven er geen moeite voor te doen, dat is het gekke. Deze “plek” voelen heeft slechts een bereidheid nodig om het toe te laten, een overgave er in te zakken. Een loslaten van alles. Het loslaten van een geforceerde controle die je denkt te moeten handhaven om de boel te regelen.
Adem in en laat je achterover vallen. Stroom mee op de rivier. Dans met zachtheid en kracht de levensdans.
Omdat we de ware aard van onze natuur niet kennen, leven we vanuit aannames over onszelf zoals die ons zijn aangeleerd en functioneren we vanuit het zelfbeeld dat daaruit ontstaat. vaak op automatische piloot. Gaan we echter beter begrijpen wie/wat we zijn, dan zullen we heel anders met onszelf omgaan.
Hoe wij bijvoorbeeld denken over de werking en functies van het lichaam en onze plaatsing ten opzichte van het kosmische geheel, is bepalend voor hoe wij onszelf beleven. Maar wat als wat wij denken niet klopt. Zeker is dat “de gangbare visie” een te nauwe kijk op de zaak is.
Alle aspecten van wie/wat we zijn wordt steeds diepgaander onderzocht door mensen, zowel in wetenschappelijke kring als daarbuiten. Maar bewijs is feitelijk niet nodig. In onszelf kunnen wij op ontdekking gaan. Als je je er voor open stelt zal er steeds meer duidelijk zijn. Via deze weg is het zelfs zo dat de ervaring direct wordt. En dat is waar het in het leven over gaat.
Het ongeziene, zoals wij dat in onze wereld noemen, geeft vorm aan onze geziene/fysiek tastbare wereld. Dit deel van het bestaan is een onzeker element voor velen en wordt afgedaan als minder waardevol, relevant of minder of zelfs niet ECHT. Maar de ongeziene aspecten als gedachten, emoties of verbeelding beleven we toch als heel echt nietwaar? Het zijn juist de ongeziene elementen die ons tastbare leven vormgeven.
Het fysieke lichaam geldt als een brug tussen de geziene en ongeziene wereld. Om die reden is bewuste aanwezigheid in het lichaam zo belangrijk. Het lichaam is een communicatiemiddel. Niet alleen om via de bekende 5 zintuigen de uitwisseling te kunnen ervaren met de buitenwereld. Wanneer we de aandacht naar binnen richten, zullen we andere zintuigen ontdekken die ons meer kunnen vertellen over wie/wat we zijn en hoe we daarmee effectiever en aangenamer kunnen functioneren.
Het lichaam geeft continue signalen die voor ons als bewustzijn te duiden zijn. Op welke manier jij daarop reageert, is afhankelijk van jouw aannames, onder andere over de werking van het lichaam. Ziekte, pijn, emotioneel ongemak zijn signalen die iets vertellen over een situatie of de staat waarin je energetisch verkeerd ten opzichte van die situatie, hoe je erover denkt (overtuigingen) en voelt.
Onze natuurlijke aard reikt ver buiten een fysiek lichaam en de labels die wij onszelf toekennen. De rol die wij het lichaam toekennen vanuit een ander perspectief benaderen, zou ons veel leed besparen. Functioneren als mens vanuit een veel ruimer wereldbeeld zorgt natuurlijkerwijs voor meer stroming en vrije beweging in het energieveld. Hetgeen fysiek als prettiger wordt ervaren. Ziekte, pijn en ongemak op een (veel) ruimere manier duiden werkt heel bevrijdend.
Het lichaam is een mooi instrument om contact te maken met het grotere deel van jouw Zelf. Om te beginnen bijvoorbeeld via het hartcentrum de zielsverbinding kunnen ervaren. De ziel communiceert onder andere via passie, voelbaar als hartkwaliteiten als liefde en enthousiasme. Hoe vaak per dag geef je daar bewust aandacht aan? Van daaruit kunnen we onze ware identiteit nog verder verkennen.
Je beleeft je zelf altijd vanuit jouw wereldbeeld en het daaruit ontstane zelfbeeld (identificatie). We hebben vrije keus om ons eigen wereldbeeld te scheppen. Het zo bewust mogelijk kiezen voor wat het beste voor jou werkt is al een belangrijke stap in de richting van bevrijding.
Uiteraard blijven universele wetten van kracht. Maar waar ligt de grens van ons schepperschap en de mogelijkheden binnen die wetten? De meeste mensen zoeken die grenzen niet op en bewegen zich binnen hele nauwe parameters. Het zijn de verkenners die dit wel doen die het wereldbeeld en het gebruik van de wetten die daarin gelden onderzoeken op hun correctheid. Zij maken de weg vrij voor nieuwe inzichten die een steeds meer functioneren vanuit de natuurlijke staat voor de mensheid mogelijk maakt. Een taak achter de (zichtbare) schermen met grote betekenis.
De vaardigheden om effectief richting te kunnen geven aan je eigen leven zijn logischerwijs van essentieel belang. Toch zie ik keer op keer dat dit fundament ontbreekt bij mensen. Men weet van alles en zoekt naar meer informatie om wat dan ook in zichzelf en over de wereld of hun vakgebied te verklaren. Veel mensen weten echt heel veel te vertellen.
Te vaak blijft het bij kennis en wordt deze niet geïntegreerd.. Terwijl het daar toch om gaat. Om als mens te groeien, te evolueren is het van belang om werkelijke ervaringen te hebben. En dan bedoel ik niet dat je zoveel mogelijk gezien en gedaan moet hebben en laat zien dat je overal geweest bent. Het is geen competitie, het gaat over ECHTheid en aanwezigheid.
De kennismaatschappij en de rol van technologie hierin draagt niet makkelijk bij aan natuurlijke integratie. We leven veel in ons hoofd en uiterlijke schijn en veel te weinig in verbinding met ons lichaam en onze natuur. Natuurlijk is hier veel meer bewustzijn in gekomen. Echter de afleiding door wat er om ons heen gebeurt en de misleiding daarin, blijft voor velen een pittige uitdaging. Onderscheidingsvermogen ontwikkelen is daarin noodzaak.
Ik voelde vandaag dan ook de behoefte om aandacht te schenken aan de basis. Terug naar de basis is, in welke vorm dan ook, een prachtig gegeven. Eentje om met enige regelmaat even bij in te checken. Zolang je basis is gestoeld op een onechte werkelijkheid, dan krijgt je leven nooit de kwaliteit die je zoekt.
1. De basis begint in een holistische benadering en de kunst van het kunnen uitzoomen. Geen enkel probleem kan worden opgelost op het niveau waarop het ontstaat, is simpelweg waar. Een van de basisvaardigheden is het altijd in het achterhoofd hebben van het grotere plaatje. Dit maakt je meteen los van je identificatie met de situatie waar je mee van doen hebt en waar je je in zou kunnen verliezen. Bovendien kan je vanuit deze staat veel gemakkelijker zonder oordeel waarnemen. Vanuit kosmisch perspectief accepteer je de goddelijke orde in alles. HOE je dit doet is een basisvaardigheid.
2. In de basis komt het meeste neer op het onderscheid kunnen zien en maken tussen leven vanuit conditie of leven vanuit de levende oorspronkelijkheid. En dit ook voelend kunnen beleven. Want ja, we weten intussen wel dat we vanuit geconditioneerdheid en sociaal maatschappelijk programma leven. Maar hoe gaan we daar dan effectief mee om, wat betekent het in de praktijk om dit oude systeemprogramma los te laten? (Er even van uit gaande dat dit je keus is). HOE je dat doet is een basisvaardigheid.
3. In het onderzoeken (waarnemen) van onze geconditioneerde persoonlijkheid en de identificatie daarmee, komen we de pijn tegen die daarmee gepaard gaat. HOE we omgaan met onze emoties, is een basisvaardigheid.
4. Van wezenlijk belang in ons fundament is het steeds terug kunnen keren naar aanwezigheid in ons Koninkrijk, door velen gedefinieerd als het NU. De plek van diepe rust, veiligheid, vertrouwen, alle mogelijkheden, pure gelukzaligheid en een diep gevoelde verbondenheid met het leven. Het is wie je bent. HOE je daar komt, is een basisvaardigheid.
5. Als de krachtige scheppers die we zijn, moeten we ons bewust zijn van de manier waarop we dat scheppen doen. Daarbij is de belangrijkste waarneming die je bij jezelf kunt doen: waar gaat mijn aandacht naar toe. Bewust worden van HOE jij bijdraagt aan de schepping is een basisvaardigheid.
Elke genoemde HOE is er niet om over te piekeren, te dokteren, te bedenken HOE DAN? Dat is de paradox die we overal tegenkomen in onze duale wereld. De menselijke persoonlijkheid wil weten HOE. Daar voorbij weet je wie/wat je bent en weet je dat er voor elke HOE een antwoord is. Het antwoord op de HOE komt met de bereidheid antwoorden te willen ontvangen. Dit betekent een openstellen voor een ruimere wijsheid en niet langer het oude te herkauwen door antwoorden te willen forceren uit het geconditioneerde denken.
Dit begint met de beslissing om RUIMTE te maken voor een andere benadering. Er bestaan genoeg modaliteiten om je te ondersteunen in elk proces. Waar ligt echter de grens om hier gebruik van te (blijven) maken en wanneer kan/ga je op eigen benen staan. Het leren op eigen benen staan is waar ik je in kan begeleiden. De meeste mensen blijven te lang buiten zichzelf zoeken, terwijl je gaandeweg steeds meer zult ontdekken dat je alle perfect op maat gesneden antwoorden toch echt in jezelf vindt.
De basisvaardigheden zijn van toepassing op degenen in een overgangsfase van geconditioneerd leven naar oorspronkelijk leven. Hebben we eenmaal de connectie hersteld met het oorspronkelijke leven dan komen andere vaardigheden aan de orde. Waaronder het op verantwoorde wijze mee scheppen van de (nieuwe) wereld.
Vanuit toepassing van de basisvaardigheden ontstaan een gezonde bodem om vanuit te creëren. Door een geïntegreerde ervaring van het individu in het grote geheel wordt geschapen met inachtneming van al het bestaande in het grote geheel, hetgeen dan automatisch in lijn is met het hoogste goed van alles in dat geheel. Het wordt een verantwoordelijkheid die je natuurlijkerwijs wilt nemen. Bewust niet herscheppen van het oude, is bewust bijdragen aan de evolutie van de mens.
We stijgen uit boven het Kleine Ik en handelen en denken vanuit een (veel) ruimer perspectief. Dat heeft andere vormen. Voor nu is het voor het grootste deel van de mensen het belangrijkste om zo veel mogelijk los te laten. Het oude achter te laten en de bereidheid te hebben om open te staan voor een nieuwe, onbekende, maar veel natuurlijkere manier van vormgeven van ons leven. Een scheppen vanuit een gedegen verbinding met het levende principe in ons.
Wij vrouwen begrijpen van nature makkelijker wie wij als kosmische wezens zijn. Van nature vertrouwen wij op Weten en Zijn en hebben we niet de aard om voortdurend te willen analyseren en begrijpen. Dit is een mannelijk aspect dat WEL door vele vrouwen is toegeëigend. Hierdoor is de capaciteit tot overgave in vertrouwen meer op de achtergrond geraakt. We zijn gaan twijfelen omdat we gingen nadenken over iets vanzelfsprekends.
Willen wij vrouwen weer functioneren vanuit onze kracht en kunnen groeien en bloeien als ons echte zelf, dan is het raadzaam het onderscheid te kennen tussen wat ons is aangeleerd en afgeleerd vanuit de mannelijke structuren waarin we ons ontwikkelden. De dominantie van het mannelijke principe in de benadering van onszelf en het leven, heeft het evenwicht verstoord en zorgt voor ongewenste uitkomsten bij vrouwen EN mannen. Mannen en vrouwen hebben de taak elkaar te steunen en te versterken. Balans is de sleutel in alles.
Natuurlijk beginnen we in onszelf. En zoals bekend is de schaal doorgeslagen naar te veel mannelijke energie, is het nu de vrouwelijke kant van het bestaan wat al onze aandacht krijgt. De kwaliteiten van deze energie kennen, voelen en eren (=er naar handelen!) is nodig om de balans te herstellen.
Daarvoor moeten we herkennen wat mannelijke en vrouwelijke energie is en welke kwaliteiten dat heeft. Hoe voelt dat in ons lichaam en hoe ziet dat er in de praktijk uit.
De bereidheid om deze kwaliteiten te willen onderzoeken is het beste startpunt. Ontdekken IN jou wat iets betekent en te vertrouwen op wat je daar aantreft, is op zich al een eigenschap vanuit het vrouwelijke principe. Om een ingang te vinden in ons onderzoek, kunnen we ons een voorstelling maken van de kwaliteiten van de (oer)moeder en de grootmoeder. Voel hoe het voelt, de grenzeloze zorgzaamheid, voedend en koesterend, zacht en veilig…
Ik nodig je uit om net als ik, steeds dieper te gaan en te ontdekken wat het vrouwelijke principe allemaal omhelst. Vanuit die ontdekkingen kunnen we de kwaliteiten van het vrouwelijke principe neerzetten in deze wereld. Zo vindt herstel van de balans plaats en zullen wij, mannen en vrouwen, de uitkomsten zien die ons hart en ziel vervulling geven.
Wat als we eens anders kijken naar de conditioneringen met hun vervormingen, de situaties die we meemaakten, waar we met niet veel blijdschap aan terugdenken en alles wat dat doet met ons als persoon. Wat als we alles, gewenst of ongewenst, met een open hart verwelkomen en er bij voorbaat dankbaar voor kunnen zijn. Omdat we weten dat dit de ervaringen zijn waar het over gaat in het leven. Ze ons terug leiden naar de bron van vertrouwen en pure liefde.
Als de hele dag alles koek en ei zou zijn, zou dat dan de vervulling brengen die we graag ervaren? Natuurlijk is het heerlijk als de zaken vloeiend lopen, dat is prachtig en om volop van te genieten. Maar we weten dat deze ervaringen van succes en flow een onderdeel zijn van bepaalde natuurlijke cycli. Altijd hoog vliegen wordt saai.
Bij voorbaat de houding van het verwelkomen van je uitdagingen aannemen, geeft een prettige verschuiving die onnodig lang lijden voorkomt. Wanneer je het persoonlijke leven vanuit kosmisch perspectief leert benaderen, ontstaat deze verschuiving eigenlijk vanzelf. Omdat we vanuit een hoger punt van bewustzijn beter, tot zelfs heel makkelijk, kunnen relativeren en dingen in een veel gezonder perspectief zien.
Wanneer je echter (nog) niet vanuit dat hogere perspectief kunt waarnemen, zullen de uitdagingen van ons persoonlijke leven ons blijven vastzetten, in verwarring brengen en aardig wat pijn bezorgen. Het is goed om te weten dat dat niet nodig is en zeker niet de bedoeling is.
De bereidheid om je uitdagende situaties echt anders aan te gaan, ontstaat bij velen pas als de nood echt hoog is geworden. Tot dan functioneert de mens vaak vanuit gewoonte, accepterend dat het leven is zoals het is en dingen gaan zoals ze gaan. Pas in extreme situaties of vanuit een hopeloosheid vanwege eindeloos ploeteren is het een keer genoeg. Dan ontstaat er ruimte voor een andere aanpak.
Dit zien we ook in de wereld om ons heen op grote schaal. Hoe ver moet het komen dat het echt genoeg is voor jou?
We hebben niet geleerd onszelf op een gezonde manier te leiden door uitdagingen. Als we als kind wel de passende begeleiding hadden gehad dan worstelden we nu niet zoals we dat nu doen en zag de wereld er niet zo uit. Daar is het de hoogste tijd voor. Het begrijpen en erkennen dat een mensenleven er is voor de ervaring in het moment en wij onderdeel zijn van een groot lerend systeem, kan een opening zijn naar het anders benaderen van jouw persoonlijke leven. Het krijgt een plek in een groter geheel. Het gaat niet alleen om Jou.
Tegelijkertijd is het juist de unieke ervaring van jou als persoon waar het om gaat. Onszelf echter niet als iets losstaand ervaren werpt een andere blik op de situaties in je leven. Je kan er met gepaste afstand naar kijken en tegelijkertijd de menselijke kant ervan beleven en vanuit een groter plaatje de zin ervan zien.
Het zijn juist de ongewenste conditioneringen en situaties die onze perfecte wegwijzers zijn naar ons Zelf en ons op de weg brengen naar eigen autoriteit. De duistere, ongewenste kanten van het bestaan zijn de richtingaanwijzers naar de lichte, de prettige, de geheelde kant. Duisternis en zijn pijn integreren is heelheid voelen. Dankbaar zijn voor de functie die het duister heeft is dus zeer gepast.
Het zien van zo veel extreme duisternis om ons heen is gevolg van het grote wegcijferen van ons Zelf ten bate van een onderdrukkend systeem. Zo veel duisternis is er kennelijk nodig om ons wakker te schudden om te kiezen voor dat wat goed is naar de maatstaven van onze hart en ziel. Niet langer keuzes maken die voortkomen uit het aanpassen aan en (onbewust) gericht zijn op de goedkeuringen van anderen en het inpassen in het systeem. Dit is Zelf verloochening en brengt ons niet naar dat wat we voor onszelf en de wereld wensen.
Eerlijk durven zijn naar jezelf en de moed hebben om te gaan staan voor wat je hart en ziel je ingeeft, omvat ook het los durven laten van de aangename gemakzucht en ego bevrediging uit de oude vertrouwde wereld.
Pijn, lijden en je vervelende uitdagingen hebben een functie die niet puur persoonlijk zijn. Hecht je er niet aan, maar zie het voor wat het is. Geef jezelf de ruimte om de stroming van het leven toe te laten om jou te dragen. Je bent van nature perfect zoals je bent. Je bent precies wat de wereld nodig heeft en je bent precies waar je nu moet zijn.
Alles wat deze uitlatingen in jouw triggert is ego. De acceptatie vinden dat je onderdeel bent van iets groters en jouw persoonlijke Ik niet alles is waar het over gaat, is een uitdaging voor je ego die graag het belangrijkste is. Dit deel van je denken heeft begeleiding nodig om het vanuit een meer volwassen punt te kunnen ervaren.
Voel in stilte wie je bent, onder de lagen van gehechtheid. Je Zelf de ruimte geven. De tijd nemen om je te openen naar dat wat onder de oppervlakte van jouw persoonlijke Ik aanwezig is. Daar vind je persoonlijke vrijheid.
Om mezelf aan de hand te nemen om moedig door te gaan
Om me te durven overgeven als ik het niet meer weet
De gevoelens te voelen die pijn doen, die ik liever niet voel
Om mezelf te bevrijden
Voorbij afleiding en onderdrukking
In dat gevoel van het grote onbekende te stappen
Om te zijn
Op de plek van oneindige vrede, veiligheid en geluk
In de grootsheid van wie ik ben
Een mens zijn in deze tijd vraagt van ons moed en eerlijkheid. Om voorbij te gaan aan de oude mis-leiding is het nodig om los te laten wat bekend en vertrouwd is. Het proces van alchemie, om de wijsheid te destilleren uit alle voorgaande ervaringen, is gebaad bij een gezonde leiding van jezelf.
Die vind je in jezelf. Met de toewijding dit te willen.
In de ontdekkingsreis naar wie en wat we zijn, vinden we nieuwe manieren van vorm geven aan ons leven. Vormen waarin we de connectiviteit van alles ervaren en het bewustzijn dat we zijn herkennen. Dat is helemaal anders.
Een knagend gevoel van ongerustheid, onzekerheid en twijfel, het is zeurderig aanwezig. Ik zit rond mijn menstruatietijd, opletten dus om niet te hard te verdwalen in de trucendoos van het denken.
In deze staat weet ik dat er mind identificatie gaande is, mijn gedachtenprogramma zit aan het stuur. Mijn eerste bijsturing die ik altijd gebruik is naar mijn ‘inner peace’ staat. Het lukt me niet vandaag. Ik zit er dus al best diep in.
Ik heb een speciaal notitieboek. Mijn wat denk ik / wat voel ik – boekje. Het werkt voor mij om te kijken welke wegen de gedachten allemaal gaan. Mijn manier van elkaar beter leren kennen. Ik gebruik deze vaak als ik niet los kan komen van negatieve gedachten of gevoelens.
Vandaag schrijf ik:
Ik voel me wiebelig en huilerig. Ik weet niet goed wat ik wat te doen en er duwt iets dat zegt dat ik wel iets moet doen. Het wringt. Niks doen is tijd verliezen. Ben ik überhaupt wel goed bezig? Ik voel een lichte angst. Leef ik in een fantasie, wat denk ik eigenlijk wel? Er verandert helemaal niks en ik doe toch zo mijn best. Ik wil zo graag veranderingen zien. Tastbare veranderingen in mijn leefomstandigheden. Gaat het me wel lukken, kan ik het? Ik wil zo graag een ander leven. Al zo lang. Weg uit dit huis. Het voelt zo verdrietig en ik ben zo verdrietig over deze woonsituatie.
Wat kan het denken toch ongelooflijk geloofwaardig en overtuigend zijn. Ze is zo enorm goed in wat ze doet, ze gelooft het zelf en verkondigt mij haar absolute waarheid.
Maar voor mij als persoon zorgen deze gedachten voor lijden. Vooral als ik me er niet bewust van ben, er onnodig lang in blijf ronddwalen of erger. Als ik neutraal kijk naar wat er gaande is in mijn hoofd, is dit taal die niet bijdraagt aan goede sturing. En waarheid is het ook niet.
Natuurlijk betekent dit niet dat ik me niet zo moet of mag voelen of denken, alles mag. Welke kracht geef ik het, dat is een effectieve vraag.
Er is zo veel te zeggen over het denken, maar dat is nog meer voedsel voor het denken, dat gaan we niet doen. Als we een verschuiving willen maken naar persoonlijke vrijheid is het een belangrijke stap om de verslavende behoefte om altijd ergens iets van te willen zeggen of vinden, meer los te laten. Het denken krijgt dan een andere rol toegewezen. Een ondersteunende vervullende rol en niet een die ons onderuithaalt en ons onze krachten laat verspillen.
Zolang wij niet de keus maken om voorbij dit denkcomplex te willen leven, blijven we slaaf en geketend aan een geconditioneerd gebruik van de gedachten. Vrijheid en het echte leven ligt voorbij de angst en kleinheid van dit denkende deel. Het vraagt de bereidheid om vertrouwde zaken los te laten en dat is precies waarom zo weinig mensen deze stap maken.
Het lijden en de absurditeiten om ons heen zullen hun bijdrage wel leveren. En ook de evolutie van de mens heeft hier invloed op. Gaandeweg zullen als vanzelf steeds meer mensen groeien in bewustzijn. Het is bekend dat wanneer steeds meer mensen met bepaalde inzichten leven, dit via het veld van bewustzijn anderen beïnvloed. Maar waarom langer wachten terwijl je zelf de grens kan bepalen.
Hoewel het betreden van dit voor ons vrij onbekende terrein (vrij van onbewust geconditioneerd denken), de plek is waar we eigenlijk naar zoeken, blijven de meesten van ons er toch liever weg. Juist het onbekende is wat de stap zo lastig maakt, omdat hier ons veiligheidsgevoel wordt aangesproken. Onmiddellijk worden dan oude gedachtenpatronen actief om onze redder in nood te zijn. Het is simpelweg de aard van het denken. Een patroon die wij mensen zeer moeilijk weten te doorbreken en dan is de overtuigende kracht van de oude gedachten vaak sterker.
Vasthouden aan veiligheid en zekerheid brengt ons niet in het onbekende land van Oz, de wondere wereld van Alice of de hemel op aarde. We hebben de sprong in het diepe nodig en het onder ogen komen van onze diepste angsten is de enige weg naar dat waar we werkelijk naar verlangen.
Terugkijkend naar bovenstaande denken en voelen, weet ik dat het puur de oordelen zijn van mijn geconditioneerde denken die mij de gevoelens van verdriet, onzekerheid of twijfel geven. Deze manier van denken is geworteld in angst en niet in vertrouwen. Mijn essentie is altijd in vertrouwen, omdat het doorziet wat de aard van onze realiteit is.
Pas in deze staat van zijn, kan je ruimte voelen. Ik kan afstand van mijn denken en voelen nemen en kijken naar wat er gebeurt. Zo lees ik het nog eens totdat Ik me niet langer identificeer met wat daar staat. Ik kan dieper ademhalen. Mijn lichaam ontspant meer. De identificatie verliest zijn kracht.
Ik merk dat ik niet meer geloof in wat er staat en dat ik het niet kan. Natuurlijk kan ik het en ik ben ook heel goed bezig. Ik voel nog licht het gevoel van onzekerheid over het Hoe dan, maar ook die kan ik de ruimte geven. Er ontstaat genoeg ruimte om te verschuiven naar geloof. In een goede uitkomst en in mijzelf. Dat is de staat van zijn die je wilt voelen. De stille lege ruimte die tussen of onder of achter en zelfs in dat denken aanwezig is. Altijd aanwezig en altijd vredig en vrij.
THE COSMIC MANAGER 