Oorspronkelijk menszijn

De toon zetten

Het eerste wat ik doe als ik wakker word, is me afstemmen op het leven. Het Echte Leven, het levende natuurlijke veld, om de verbinding daarmee heel bewust te kunnen voelen.

Ik wil de levendigheid voelen in mijn lichaam. Mijn hart in dankbaarheid en liefde. Ik wil de waarnemer in mezelf bespeuren, die mij onverstoorbaar gadeslaat als de Menspersoon die ik nu ben en die mij in liefde hult en steunt. De warme koestering daarvan voelen tot in mijn botten.

Ik voel me gedragen in een veld van veiligheid en vredigheid en ik voel de levende aanwezigheid in mezelf. Ik kan diep ademhalen en ontspan.

Met mijn gedachten ga ik even na waar ik aandacht aan wil geven. Ik zie en voel liefde en schoonheid, in een bepaalde vorm, gaan naar mensen, dieren, de planeet. Ontroering of diepe dankbaarheid kan me dan raken. Of soms juist een lichte pure blijdschap.

Het is mijn ochtendgebed waarmee ik de toon zet voor de dag.

Soms zijn er dagen dat het wat moeilijker lijkt. Voel ik zwaarte, moeizaamheid of beklemming als ik ontwaak, maar dat is ok. Ik wacht dan rustig tot het wat opklaart, al is het maar een beetje. Er komt vanzelf weer zon en licht tussen de wolken door.

Zolang ik me maar herinner dat ik mezelf wil dragen met een bepaalde mate van waardigheid, heiligheid, en in ieder geval een echtheid. En om in ieder geval zo veel als mogelijk een warme liefde voor mezelf te kunnen voelen. Zo dat ik het ook de ander kan tonen.

Het menselijk leven, zo vol afleiding, maar ook zo boordevol prachtige mogelijkheden kan op zo veel toonhoogtes gespeeld en geleefd worden. Of we mooie, zuivere, levendige klanken voortbrengen, die keus is aan onszelf.

Voelend meebewegen

Er is voor ons continue begeleiding aanwezig. 24/7, op maat gemaakt. En toch leven wij veelal vanuit ons nauwe perspectief, onszelf forcerend.

Hoe kunnen we meer achteroverleunen en met de stroming van de rivier meebewegen. Dansend door het leven en met het leven. Vloeiend bewegen, op en neer. In de blijvende verbinding met ons hart, waar wij de liefdevolle koestering, warmte en volheid van het leven voelen.

Veilig, sprankelend, levendig.

Ontspanning en overgave zijn de sleutel tot dit gebied van harmonieuze trilling. Onze natuurlijke staat van zijn, waar we het leven diep kunnen ademen.

“De plek” waar we onszelf zijn. Onszelf niet meer veroordelen, maar weten aan te moedigen met liefde en zonder enige moeite. Waar we onszelf aanzetten om in natuurlijke beweging ons levenspad te gaan, met speelsheid en vertrouwen.

De warme veiligheid die er vanuit gaat is als een voedingsbodem waarop we kunnen groeien en bloeien. We vinden het in onszelf en de wereld om ons heen zal daar een afspiegeling van vormen. Niet andersom.

Die warme veilige plek die we zo vaak zoeken zijn we zelf. We hoeven er geen moeite voor te doen, dat is het gekke. Deze “plek” voelen heeft slechts een bereidheid nodig om het toe te laten, een overgave er in te zakken. Een loslaten van alles. Het loslaten van een geforceerde controle die je denkt te moeten handhaven om de boel te regelen.

Adem in en laat je achterover vallen. Stroom mee op de rivier. Dans met zachtheid en kracht de levensdans.

Onze natuurlijke aard kennen

Omdat we de ware aard van onze natuur niet kennen, leven we vanuit aannames over onszelf zoals die ons zijn aangeleerd en functioneren we vanuit het zelfbeeld dat daaruit ontstaat. vaak op automatische piloot. Gaan we echter beter begrijpen wie/wat we zijn, dan zullen we heel anders met onszelf omgaan.

Hoe wij bijvoorbeeld denken over de werking en functies van het lichaam en onze plaatsing ten opzichte van het kosmische geheel, is bepalend voor hoe wij onszelf beleven. Maar wat als wat wij denken niet klopt. Zeker is dat “de gangbare visie” een te nauwe kijk op de zaak is.

Alle aspecten van wie/wat we zijn wordt steeds diepgaander onderzocht door mensen, zowel in wetenschappelijke kring als daarbuiten. Maar bewijs is feitelijk niet nodig. In onszelf kunnen wij op ontdekking gaan. Als je je er voor open stelt zal er steeds meer duidelijk zijn. Via deze weg is het zelfs zo dat de ervaring direct wordt. En dat is waar het in het leven over gaat.

Het ongeziene, zoals wij dat in onze wereld noemen, geeft vorm aan onze geziene/fysiek tastbare wereld. Dit deel van het bestaan is een onzeker element voor velen en wordt afgedaan als minder waardevol, relevant of minder of zelfs niet ECHT. Maar de ongeziene aspecten als gedachten, emoties of verbeelding beleven we toch als heel echt nietwaar? Het zijn juist de ongeziene elementen die ons tastbare leven vormgeven.

Het fysieke lichaam geldt als een brug tussen de geziene en ongeziene wereld. Om die reden is bewuste aanwezigheid in het lichaam zo belangrijk. Het lichaam is een communicatiemiddel. Niet alleen om via de bekende 5 zintuigen de uitwisseling te kunnen ervaren met de buitenwereld. Wanneer we de aandacht naar binnen richten, zullen we andere zintuigen ontdekken die ons meer kunnen vertellen over wie/wat we zijn en hoe we daarmee effectiever en aangenamer kunnen functioneren.

Het lichaam geeft continue signalen die voor ons als bewustzijn te duiden zijn. Op welke manier jij daarop reageert, is afhankelijk van jouw aannames, onder andere over de werking van het lichaam. Ziekte, pijn, emotioneel ongemak zijn signalen die iets vertellen over een situatie of de staat waarin je energetisch verkeerd ten opzichte van die situatie, hoe je erover denkt (overtuigingen) en voelt.

Onze natuurlijke aard reikt ver buiten een fysiek lichaam en de labels die wij onszelf toekennen. De rol die wij het lichaam toekennen vanuit een ander perspectief benaderen, zou ons veel leed besparen. Functioneren als mens vanuit een veel ruimer wereldbeeld zorgt natuurlijkerwijs voor meer stroming en vrije beweging in het energieveld. Hetgeen fysiek als prettiger wordt ervaren. Ziekte, pijn en ongemak op een (veel) ruimere manier duiden werkt heel bevrijdend.

Het lichaam is een mooi instrument om contact te maken met het grotere deel van jouw Zelf. Om te beginnen bijvoorbeeld via het hartcentrum de zielsverbinding kunnen ervaren. De ziel communiceert onder andere via passie, voelbaar als hartkwaliteiten als liefde en enthousiasme. Hoe vaak per dag geef je daar bewust aandacht aan? Van daaruit kunnen we onze ware identiteit nog verder verkennen.

Je beleeft je zelf altijd vanuit jouw wereldbeeld en het daaruit ontstane zelfbeeld (identificatie). We hebben vrije keus om ons eigen wereldbeeld te scheppen. Het zo bewust mogelijk kiezen voor wat het beste voor jou werkt is al een belangrijke stap in de richting van bevrijding.

Uiteraard blijven universele wetten van kracht. Maar waar ligt de grens van ons schepperschap en de mogelijkheden binnen die wetten? De meeste mensen zoeken die grenzen niet op en bewegen zich binnen hele nauwe parameters. Het zijn de verkenners die dit wel doen die het wereldbeeld en het gebruik van de wetten die daarin gelden onderzoeken op hun correctheid. Zij maken de weg vrij voor nieuwe inzichten die een steeds meer functioneren vanuit de natuurlijke staat voor de mensheid mogelijk maakt. Een taak achter de (zichtbare) schermen met grote betekenis.

Basis vaardigheden

 

De vaardigheden om effectief richting te kunnen geven aan je eigen leven zijn logischerwijs van essentieel belang. Toch zie ik keer op keer dat dit fundament ontbreekt bij mensen. Men weet van alles en zoekt naar meer informatie om wat dan ook in zichzelf en over de wereld of hun vakgebied te verklaren. Veel mensen weten echt heel veel te vertellen. 

Te vaak blijft het bij kennis en wordt deze niet geïntegreerd.. Terwijl het daar toch om gaat. Om als mens te groeien, te evolueren is het van belang om werkelijke ervaringen te hebben. En dan bedoel ik niet dat je zoveel mogelijk gezien en gedaan moet hebben en laat zien dat je overal geweest bent. Het is geen competitie, het gaat over ECHTheid en aanwezigheid. 

De kennismaatschappij en de rol van technologie hierin draagt niet makkelijk bij aan natuurlijke integratie. We leven veel in ons hoofd en uiterlijke schijn en veel te weinig in verbinding met ons lichaam en onze natuur. Natuurlijk is hier veel meer bewustzijn in gekomen. Echter de afleiding door wat er om ons heen gebeurt en de misleiding daarin, blijft voor velen een pittige uitdaging. Onderscheidingsvermogen ontwikkelen is daarin noodzaak. 

Ik voelde vandaag dan ook de behoefte om aandacht te schenken aan de basis. Terug naar de basis is, in welke vorm dan ook, een prachtig gegeven. Eentje om met enige regelmaat even bij in te checken. Zolang je basis is gestoeld op een onechte werkelijkheid, dan krijgt je leven nooit de kwaliteit die je zoekt. 

1. De basis begint in een holistische benadering en de kunst van het kunnen uitzoomen. Geen enkel probleem kan worden opgelost op het niveau waarop het ontstaat, is simpelweg waar. Een van de basisvaardigheden is het altijd in het achterhoofd hebben van het grotere plaatje. Dit maakt je meteen los van je identificatie met de situatie waar je mee van doen hebt en waar je je in zou kunnen verliezen. Bovendien kan je vanuit deze staat veel gemakkelijker zonder oordeel waarnemen. Vanuit kosmisch perspectief accepteer je de goddelijke orde in alles. HOE je dit doet is een basisvaardigheid. 

2. In de basis komt het meeste neer op het onderscheid kunnen zien en maken tussen leven vanuit conditie of leven vanuit de levende oorspronkelijkheid. En dit ook voelend kunnen beleven. Want ja, we weten intussen wel dat we vanuit geconditioneerdheid en sociaal maatschappelijk programma leven. Maar hoe gaan we daar dan effectief mee om, wat betekent het in de praktijk om dit oude systeemprogramma los te laten? (Er even van uit gaande dat dit je keus is). HOE je dat doet is een basisvaardigheid. 

3. In het onderzoeken (waarnemen) van onze geconditioneerde persoonlijkheid en de identificatie daarmee, komen we de pijn tegen die daarmee gepaard gaat. HOE we omgaan met onze emoties, is een basisvaardigheid. 

4. Van wezenlijk belang in ons fundament is het steeds terug kunnen keren naar aanwezigheid in ons Koninkrijk, door velen gedefinieerd als het NU. De plek van diepe rust, veiligheid, vertrouwen, alle mogelijkheden, pure gelukzaligheid en een diep gevoelde verbondenheid met het leven. Het is wie je bent. HOE je daar komt, is een basisvaardigheid. 

5. Als de krachtige scheppers die we zijn, moeten we ons bewust zijn van de manier waarop we dat scheppen doen. Daarbij is de belangrijkste waarneming die je bij jezelf kunt doen: waar gaat mijn aandacht naar toe. Bewust worden van HOE jij bijdraagt aan de schepping is een basisvaardigheid.

Elke genoemde HOE is er niet om over te piekeren, te dokteren, te bedenken HOE DAN? Dat is de paradox die we overal tegenkomen in onze duale wereld. De menselijke persoonlijkheid wil weten HOE. Daar voorbij weet je wie/wat je bent en weet je dat er voor elke HOE een antwoord is. Het antwoord op de HOE komt met de bereidheid antwoorden te willen ontvangen. Dit betekent een openstellen voor een ruimere wijsheid en niet langer het oude te herkauwen door antwoorden te willen forceren uit het geconditioneerde denken.

Dit begint met de beslissing om RUIMTE te maken voor een andere benadering. Er bestaan genoeg modaliteiten om je te ondersteunen in elk proces. Waar ligt echter de grens om hier gebruik van te (blijven) maken en wanneer kan/ga je op eigen benen staan. Het leren op eigen benen staan is waar ik je in kan begeleiden. De meeste mensen blijven te lang buiten zichzelf zoeken, terwijl je gaandeweg steeds meer zult ontdekken dat je alle perfect op maat gesneden antwoorden toch echt in jezelf vindt. 

De basisvaardigheden zijn van toepassing op degenen in een overgangsfase van geconditioneerd leven naar oorspronkelijk leven. Hebben we eenmaal de connectie hersteld met het oorspronkelijke leven dan komen andere vaardigheden aan de orde. Waaronder het op verantwoorde wijze mee scheppen van de (nieuwe) wereld. 

Vanuit toepassing van de basisvaardigheden ontstaan een gezonde bodem om vanuit te creëren. Door een geïntegreerde ervaring van het individu in het grote geheel wordt geschapen met inachtneming van al het bestaande in het grote geheel, hetgeen dan automatisch in lijn is met het hoogste goed van alles in dat geheel. Het wordt een verantwoordelijkheid die je natuurlijkerwijs wilt nemen. Bewust niet herscheppen van het oude, is bewust bijdragen aan de evolutie van de mens. 

We stijgen uit boven het Kleine Ik en handelen en denken vanuit een (veel) ruimer perspectief. Dat heeft andere vormen. Voor nu is het voor het grootste deel van de mensen het belangrijkste om zo veel mogelijk los te laten. Het oude achter te laten en de bereidheid te hebben om open te staan voor een nieuwe, onbekende, maar veel natuurlijkere manier van vormgeven van ons leven. Een scheppen vanuit een gedegen verbinding met het levende principe in ons.